Nannarella

Poszliśmy na lunch wcześnie, szczęście że nie mieliśmy rezerwacji. Na szczęście, bo gdy wychodziliśmy, już stała kolejka na ulicy. Klasyka Trastevere.

Zaczęliśmy od koszyczka mini supplì z różnymi smakami. Pomysł fajny, żeby spróbować trochę wszystkiego po rzymsku, smażenie było dobre. Ale szczerze mówiąc, na koniec tylko krokiet ziemniaczany naprawdę się liczył, pozostałe (amatriciana, cacio e pepe, ragù) były zwyczajnie takie sobie.

Carbonara mojego męża była dobra, ale guanciale nie był chrupki jak powinien, a cremina miała za dużo pecorino. Pieprz? Nie poczułam go prawie wcale. Tak czy inaczej się jadło. Ja wzięłam tonnarello z małżami, pecorino i pomidorami pachino, które na karcie brzmiały interesująco. Tylko że żaden z trzech składników się nie wybijał. Rezultat: trochę nudny talerz, krótko mówiąc. Porcje hojne, to się przyznaje, serwowane w stalowych rondlach, co bardzo pachnie rzymską trattoną.

Tiramisu espresso na koniec było ładne, krem zrobiony na miejscu z ciastkami Gentilini. Dobre. Tyle że stoi w wysokiej, wąskiej szklance i gorzka strona kawy czuć się daje dopiero na dnie, szkoda.

Lokal jest taki, jakiego się spodziewasz: historyczny, autentyczna rzymska atmosfera, pełno turystów. Obsługa szybka i miła, nic do zarzucenia.

Za 21 euro na osobę się da. Jeśli jesteś turystą, mówię ci żebyś tam poszedł, to dobre miejsce. Jeśli jesteś rzymianinem jak my, tylko jeśli nie ma zbyt długiej kolejki.