Lo ScopettaroRzym

Słyszałem wiele pochlebnych opinii na temat carbonary i amatricany? Ja też. I tak skończyliśmy w Lo Scopettaro, w Testaccio, po stronie Tybru, pewnego wieczoru pod koniec maja we czwórkę. Na szczęście mieliśmy rezerwację, bo lokale mają swoje trzy małe pokoje w środku oraz kilka stolików na zewnątrz — my siedzieliśmy na dworze, "wrzuceni tam" to właściwy opis.

Przystawki wypadły przyzwoicie. Flaki w glinianym naczyniu dobre, bakłażan po parmezańsku również, tyle że dwanaście euro za małą porcję to trochę dziwnie patrzy się na to. Bruschetta i coś jeszcze, słowem, nic do zarzucenia.

Pierwsze dania. Carbonara — ta, dla której byli w czołówce — oblana bez litości. Jajko na patelni, makaron bez smaku, pecorino prawie nieobecne. Ratował go guanciale, półchrupiący i dobrej jakości, ale sam z siebie nie uratuje dania. Penne al sugo di coda: szukałeś mięsa, znajdowałeś sos. Akceptowalne, nic nadzwyczajnego. Gricia z tonnarello natomiast funkcjonowała: guanciale na poziomie, pecorino w miejscu, koncepcja dania słuszna. Najlepiej ze wszystkich amatriciana z mielonymi pomidorami — widać było kawałki — i guanciale trzymał. Problem ogólny dla prawie wszystkiego: za dużo makaronu w stosunku do sosu, który się pod nim gubi. Znajdujesz go dopiero na dnie talerza, na koniec.

Tiramisu — klasyczna cegła z savoiardi, kawa wyraźnie wyczuwalna — przyszła z opóźnieniem i już ciepła. Przy temperaturach tamtego wieczoru to nie pomagało.

Dwadzieścia trzy euro za osobę byłoby w porządku, ale oczekiwania były wysokie, a rezultat ich nie osiągnął. Prawdopodobnie tam nie wrócimy.