La Ciambella Bar-à-Vin

Niedziela w starym mieście, okolice Panthéonu. La Ciambella znajduje się na spokojnej uliczce, wchodzisz i wydaje ci się, że jesteś w marokańskim riadzie. Sufity ogromnie wysokie, stoły rozstawione z dystansem, wszystko drewno i minimalizm. Jazz fusion na niskiej głośności, mało ludzi, zrelaksowana atmosfera. To lokalnie wyróżnione przez przewodnik Michelin, więc już wiesz, że będzie drogo.

Poszliśmy głównie na carbonarę, która pojawia się w rankingach typu "najlepsze w Rzymie". Spoiler: meh.

Ale najpierw przekąski. Coda alla vaccinara w cieście z majoneżem selerowym: dobra, ale bardziej street food niż cokolwiek innego, dlatego bez sztućców. Maritozzo z bakaliarem ubijanym z limonką natomiast jest świetny. Bakałarz kremowy jak chmura, maritozzo miękutki. To już tak.

Potem przychodzą pierwsze dania rzymskie i tu... no cóż. Carbonara jest technicznie dobrze zrobiona, tyle że guanciale jest w płatkach, ultra cienkie. Pomysł pewnie taki, żeby dać smak bez struktury, ale zaraz jak dotknie jajka, więdnie. Zero chrupkości. A krem z jajka miał tendencję do przesuszenia, zamiast być aksamitny jak powinien.

Amatriciana jest gorsza. Gęsty sos z przegotowanym pomidorem, który smakuje gorzko i słodko, żadnej świeżości z puszki. Guanciale zawsze w płatkach tonie w sosie, staje się duszenym mięsem. Kompletnie brakuje kontrastu chrupkości. Pecorino ledwo wyczuwalne, pieprz prawie nieperceptualny. Miły szczegół: przynoszą ci to z mini bajglem do wytarcia talerza.

Deser, mini smażona ciambella z mascarpone i żelem kawowym. Dobra, ale połączenie nie do końca przekonuje.

55 euro za osobę. Chleb 5 euro, ale ciepły i dobry. Przeszacowana cena w stylu Michelin. Żeby jeść rzymskie jedzenie, idź gdzie indziej. Żeby dostać reinterpretację... no cóż, te dania nie zrobiły mi efektu wow, którego byś się spodziewał.