Trattoria Enza Famiglia

Trafiliśmy tutaj po Luwrze, do małej knajpki koło Les Halles. Połowa klientów brała na wynos, już z daleka czuć było klimat.

No dobra, zaczynamy od carbonary. Na tablicy napisane "bez śmietany", i ja ok, już lepiej niż średnia paryska. Tyle że trochę śmietany, moim zdaniem, tam była. Nie na poziomie dramatycznych francuskich grzechów, ale się czuło. Ale prawdziwy problem był gdzie indziej: czosnek. I por. Albo szczypiorek, nie wiem, ale wszędzie. Jaki to ma sens? Przynajmniej guanciale było prawdziwe guanciale, nie ten lard, który ci zwykle wsadzają, to już coś.

Cacio e pepe gorsza. Praktycznie makaron ze strzępkami młodego sera wrzuconym na wierzch. Pieprzu ani cienia. Zero. Jak możesz to nazwać cacio e pepe skoro pieprzu nie ma?

Jedyna, która się ratowała, to norma, ta była nieźle. Brakowało solona ricotty na wierzchu, ale przynajmniej czuć było jakiś smak.

Słuchaj, wiem, że jesteśmy w Paryżu i że włoska kuchnia tu jest tym, czym jest. Ale właśnie dlatego, jeśli otwierasz lokal i piszesz "carbonara bez śmietany", to spodziewasz się, że przynajmniej podstawowe dania robisz jak należy. 30 euro od osoby za te rzeczy... no meh.

Wrócimy tam? Nie.