Ci Tua Osteria Romana

Strefa Portobello, listopadowy wieczór. Zarezerwowałem Citua Osteria Romana głównie z ciekawości, czy da się znaleźć włoskie rzeczy w Londynie, niż z innych powodów.

Miły wieczór, trzeba to przyznać. Godzinami rozmawialiśmy z chłopakami z lokalu, o muzyce, różnicach między Włochami a Anglią, standardowe rzeczy. Atmosfera relaxująca.

Potem przyszło jedzenie i tam wszystko się skoomplikowało.

Supplì: no cóż. Drogo kosztują, ale dają ci dwa porządne, pulchne. Problem: nie są chrupiące. A smak jest trochę anonimowy, niezdefiniowany. Mozzarella się włókni, ok, ale supplì bez tej chrupkiej skorupki na zewnątrz... no wiesz. Powiedzmy między piątkę a szóstką.

Carbonara. Wybrałem ze spaghetti z Gragnano, mogłem też wybrać tonnarelli. Pasta al dente, to było idealne. Jedwabista kremówka, ok. Tylko że pieprz praktycznie go nie było. A guanciale... no cóż, to był naprawdę półbłąd. Pokrojony za cienkie, na paski jak pancetta, i przede wszystkim przypalony. Za mocno gotowany, czuć było.

We Włoszech dałbym szóstkę, może sześć i pół z dobroduszności. Skoro jesteśmy w Londynie, ocena trochę rośnie ze względu na lokalne standardy, ale błąd z guanciale pozostaje poważny. Zbyt poważny dla osterii, która się nazywa "romana".

40 funtów za samochód, nie tani lokal. Ale otoczenie liczy się, rozmowa też. Jeśli szukasz idealnej carbonary, przejdź dalej. Jeśli chcesz miłego wieczoru z włoskimi twarzami, może być.